జమ్మూ కాశ్మీర్లోని పహల్గామ్లో ఏప్రిల్ 22, 2025న జరిగిన ఉగ్రవాద దాడిలో 26 మంది పర్యాటకులు మరణించారు. ఉగ్రవాద సంస్థ లష్కరే తోయిబాకు చెందిన ‘ద రెసిస్టెన్స్ ఫ్రంట్’ (TRF) ఉగ్రవాదులు ఈ ఘాతుకానికి పాల్పడ్డారు. మతపరమైన గుర్తింపు ఆధారంగా ఉగ్రవాదులు పర్యాటకులను లక్ష్యంగా చేసుకుని .. విచక్షణారహితంగా కాల్పులు జరిపారు. మతం అడిగి మరి.. వారి కుటుంబ సభ్యుల కళ్లెదుటే అతి సమీపం నుండి కాల్చి చంపారు ఉగ్రమూకలు.. ఈ ఉగ్ర దాడిలో 25 మంది పర్యాటకులు.. స్థానిక వ్యక్తి మరణించారు. ఈ దాడిపై NIA దర్యాప్తు కొనసాగుతుండగా.. ఈ ఘటనలో పాల్గొన్న ఉగ్రవాదులను భద్రతా బలగాలు ఇప్పటికే హతమార్చాయి.. ఉగ్రవాదులకు సహకరించిన వారిని పోలీసులు అరెస్టు చేసి.. విచారణ జరుపుతున్నారు. ఆ తర్వాత జరిగిన ఆపరేషన్ సింధూర్, భారత్ – పాకిస్తాన్ మధ్య జరిగిన పరిణామాలు, ఉగ్రవాదుల హతం.. గురించి అందరికీ తెలిసిందే..
అయితే.. జమ్మూ కాశ్మీర్లోని పహల్గామ్ సమీపంలో ఉన్న బైసారన్ మైదానంలో జరిగిన ఉగ్రదాడికి ఏప్రిల్ 22, బుధవారానికి ఒక సంవత్సరం పూర్తవుతుంది. ఒక సంవత్సరం ముగుస్తున్నా.. ఉగ్రమూకల హింస వెంటాడుతూనే ఉంది. ప్రాణాలతో బయటపడినవారు, వారి కుటుంబాలు ఇప్పటికీ తీవ్రమైన మానసిక క్షోభను ఎదుర్కొంటున్నాయి. కళ్లేదుటే.. భర్త, కొడుకు.. సొంత కుటుంబసభ్యులను పోగొట్టుకున్న బాధిత కుటుంబాలు కన్నీరు మున్నీరుగా విలపిస్తూనే ఉన్నాయి.. బైసారన్ మైదానంలో కళ్లముందు జరిగిన ఈ ఘోరాన్ని తలచుకుని.. ఇప్పటికీ.. ఉలిక్కిపడుతున్నాయి. పలు జాతీయ మీడియాతో మాట్లాడుతూ.. పహల్గామ్ బాధితులు.. తమ వేదనను – మానసిక క్షోభను పంచుకున్నాయి..
చెరిగిపోని జ్ఞాపకాలు
చాలా కుటుంబాలకు, ఆ గాయం పదే పదే తిరగబెడుతుంది. దాడికి సంబంధించిన ప్రభుత్వ ప్రకటన, పోలీసుల తాజా సమాచారం, లేదా సోషల్ మీడియా కంటెంట్ వచ్చినప్పుడల్లా.. కళ్లముందు జరిగిన ఘోరం.. జ్ఞాపకాలను తలుచుకుని కన్నీరుమున్నీరవుతున్నారు. అంతేకాకుండా.. భారత్ శత్రుదేశం పాక్ పై చేసిన ఆపరేషన్ సింధూర్ కూడా గుర్తుకువస్తుంది.
ప్రజల దృష్టి మళ్లిపోయినప్పటికీ, తమ దుఃఖం ఏమాత్రం మారలేదని ఆ కుటుంబాలు చెబుతున్నాయి. ఆ రోజు ఉన్నంత తీవ్రంగానే ఆ గాయం ఇప్పటికీ నిలిచి ఉందని పేర్కొంటున్నారు.
ఐషాన్య.. న్యాయం కోసం పోరాటం
కాన్పూర్ వ్యాపారవేత్త శుభం ద్వివేది భార్య అయిన ఐషాన్య, తన కళ్లెదుటే తన భర్తను కాల్చి చంపడం చూసింది. వారికి పెళ్లై కేవలం రెండు నెలలే అయింది. తనను కూడా చంపమని ఆమె దుండగులను వేడుకుంది, కానీ వాళ్లు వినలేదు. ఆ రోజు మొదటగా హత్యకు గురైన వారిలో శుభం కూడా ఒకడు. ప్రస్తుతం కాన్పూర్లోని శ్యామ్ నగర్లో తన అత్తమామలతో నివసిస్తున్న ఐషాన్య, తన జీవితం స్తంభించిపోయిందని చెబుతోంది. “శుభంను గుర్తు చేసుకోని రోజంటూ లేదని.. ఇప్పటికీ.. ఆ ఘోరం గుర్తుందని” అని ఆమె అంటున్నారు.. ఐషాన్యకు ప్రభుత్వ ఉద్యోగం, బాధితులకు అమరవీరుల హోదా వంటి తమ డిమాండ్లు నెరవేరాలని ఆ కుటుంబం ఇప్పటికీ ఎదురుచూస్తోంది. వారు ఆర్థిక పరిహారం కోరలేదు. దాడి తర్వాత నాయకులు వాగ్దానం చేసిన మద్దతు ఇప్పుడు కనుమరుగైందని ఆమె పేర్కొన్నారు. “ఇతరులకు ఆ ఘటన మరుగున పడిపోయి ఉండవచ్చు, కానీ మాకు మాత్రం ఆ బాధ ఏమాత్రం తగ్గలేదు,” అని ఆమె తెలిపారు.. ప్రస్తుతానికి, న్యాయం పొందడమే తన ఏకైక లక్ష్యమని ఆమె చెబుతోంది.
మౌనాన్ని ఎంచుకుంటున్న కుటుంబాలు
జైపూర్లో, నీరజ్ ఉధ్వానీ కుటుంబం మౌనంగా రోదిస్తోంది.. ఈ యాత్రకు వెళ్లమని సూచించిన అతని 70 ఏళ్ల తల్లి ఇప్పుడు ఇంట్లోనే ఉంటుండగా, కుటుంబంలోని మిగతా సభ్యులు ఆ జ్ఞాపకాలను నెమరువేసుకోవడం మానుకున్నారు. వారు ఆ దాడి గురించి మాట్లాడటం కంటే ప్రార్థనల ద్వారా అతన్ని స్మరించుకోవడానికే ఇష్టపడుతున్నారు. వారికి జీవితం ముందుకు సాగడం ఒక బలవంతపు ప్రయత్నంగా మారింది. కాలం ఆగిపోయినట్లుగా, అతని వస్తువులు ముట్టుకోకుండానే ఉన్నాయి.
తీవ్రంగా కుంగిపోయి..
గుజరాత్లోని భావ్నగర్లో, పర్మార్ కుటుంబం యతేష్ పర్మార్, అతని 16 ఏళ్ల కుమారుడు సుమిత్ను కోల్పోయింది. ఈ విషాదం వారి జీవన విధానాన్ని మార్చేసింది. ఆ ఉమ్మడి కుటుంబం ఇప్పుడు కలిసి ప్రయాణాలు చేయడం లేదు. వారు ప్రమాదాలకు దూరంగా ఉంటూ, మరింత జాగ్రత్తగా జీవిస్తున్నారు. హత్యను కళ్లారా చూసిన యతేష్ భార్య, సుమిత్ తల్లి, ఆ ఘటన తాలూకు ప్రభావంతో తీవ్రంగా కుంగిపోయి, తన సాధారణ జీవితానికి దూరమయ్యారు.
మనోవేదనతో.. భరత్ కుటుంబం
బెంగళూరులో, భరత్ భూషణ్ కుటుంబానికి ఈ నష్టం వారి జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేసింది. కుటుంబంతో కలిసి విహారయాత్రకు వెళ్లినప్పుడు అతను హత్యకు గురయ్యాడు. దాడి జరిగిన తర్వాత అతని భార్య సుజాత, అతని సోదరుడు ప్రీతమ్కు ఫోన్ చేసి, భరత్ను ఎలా కాల్చి చంపారో వివరించింది. తన చివరి క్షణాల్లో, భరత్ తన కుటుంబం క్షేమం కోసం వేడుకున్నాడు. సుజాత తన భర్తతో కలిసి ప్రారంభించాలనుకున్న క్లినిక్ను ప్రారంభించాలని ఆశిస్తోంది. వారు ఆ నష్టాన్ని భరిస్తూనే, కుటుంబసభ్యులందరూ.. ఒకరికొకరు తోడుగా ఉంటూ, జీవితాన్ని రోజుకో అడుగుగా గడుపుతున్నారు.
ప్రతిరోజూ వెంటాడే మానసిక ఆఘాతం
58 ఏళ్ల సుశీల్ నథానియల్ భార్య అయిన జెన్నిఫర్కు ఆ జ్ఞాపకాలు ఏమాత్రం మసకబారలేదు. దాడి సమయంలో, సుశీల్ ఆమెను ఒక చెట్టు వెనుకకు నెట్టి రక్షించడానికి ప్రయత్నించాడు. ఆ తర్వాత ఆమె ఆ చల్లని లోయలో అతని శరీరం పక్కన కదలలేని స్థితిలో పడి ఉంది. మేల్కొని చూసేసరికి అతను నిర్జీవంగా పడి ఉండటం, రక్తం కారడం, ఇంకా తుపాకీ కాల్పుల శబ్దం ప్రతిధ్వనిస్తూ ఉండటం ఆమెకు గుర్తున్నాయి.
ఒక సంవత్సరం తర్వాత, ఇండోర్లోని తమ ఇంట్లో జెన్నిఫర్ ఆ క్షణాలను నెమరువేసుకుంటూనే ఉంది. ఆమె ఇతరులపై ఆధారపడి బతుకుతోందని, తరచుగా మతిమరుపుకు గురవుతోందని ఆమె కొడుకు ఆస్టెన్ అంటున్నాడు. ఆమె ఎప్పుడూ ఒంటరిగా ఉండకుండా ఆ కుటుంబం జాగ్రత్త తీసుకుంటుంది. వారికి తోడుగా ఉండేందుకు ఆమె కూతురు ఆకాంక్ష ఇండోర్కు వచ్చేసింది. ఆ దాడి నథానియల్ కుటుంబాన్ని చిన్నాభిన్నం చేసింది.. కొడుకు ఆస్టెన్ ఇప్పుడు ఇంటి బాధ్యతను మోస్తున్నాడు. విదేశాల్లో చదువుకోవాలనే ప్రణాళికలను పక్కన పెట్టాడు.
ఇరుగుపొరుగువారు, వివిధ వర్గాల ప్రజల నుండి మద్దతు లభించింది, కానీ అధికారిక సహాయం పరిమితంగానే ఉంది. తనకు ఉద్యోగం ఇస్తామని వాగ్దానం చేశారని, కానీ తన తల్లికి అప్పటికే ప్రభుత్వ ఉద్యోగం ఉన్నందున ఆ తర్వాత దానిని నిరాకరించారని ఆస్టెన్ చెబుతున్నాడు.
వివిధ నగరాల్లో.. ఉన్న బాధిత కుటుంబాల్లో అన్ని కథలు దాదాపు ఇలానే ఉన్నాయి. దుఃఖం వివిధ రూపాల్లో వ్యక్తమవుతోంది.. మౌనం, ఒంటరితనం లేదా మామూలుగా కనిపించడానికి చేసే రోజువారీ పోరాటం.. ఇలా పహల్గామ్ ఘటన ఏదో రకంగా బాధిత కుటుంబాలను మనోవేదనకు గురిచేస్తోంది. కొందరు న్యాయం కోసం ఎదురు చూస్తుండగా.. మరికొందరికి, మనుగడ సాగించడమే ఒక సవాలుగా మారింది.
దాడి జరిగిన ఒక సంవత్సరం తర్వాత, పహల్గామ్ పచ్చిక బయళ్ళు తిరిగి ప్రశాంతంగా మారినప్పటికీ, ప్రాణాలతో బయటపడిన వారికి ఆ గాయం వారి జీవితంలోని ప్రతి రోజును ప్రభావితం చేస్తూనే ఉంది.. వెంటాడుతూనే ఉంది.
మరిన్ని జాతీయ వార్తల కోసం ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి..
